Η τέταρτη και τελευταία σύνοδος του Virtual Routes Σειρά Colloquium η εαρινή/καλοκαιρινή σύνοδος θα φιλοξενήσει Siena Anstis (Munk School of Global Affairs and Public Policy, Πανεπιστήμιο του Τορόντο), η οποία θα παρουσιάσει την έρευνά της με θέμα “Ψηφιακή διακρατική καταστολή και η πρακτική της κυβερνοκατασκοπείας των αντιφρονούντων“.

Περίληψη:

Οι επιχειρήσεις κατασκοπείας στον κυβερνοχώρο με απομακρυσμένη πρόσβαση κατά ακτιβιστών, αντιφρονούντων ή υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο εξωτερικό αποτελούν όλο και περισσότερο χαρακτηριστικό της ψηφιακής διεθνικής καταστολής. Αυτό προκύπτει όταν κρατικοί ή σχετιζόμενοι με το κράτος φορείς χρησιμοποιούν ψηφιακές τεχνολογίες για να φιμώσουν ή να καταπνίξουν τη διαφωνία υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακτιβιστών και αντιφρονούντων στο εξωτερικό μέσω της συλλογής εμπιστευτικών πληροφοριών που στη συνέχεια χρησιμοποιούνται ως όπλα κατά του στόχου ή των δικτύων τους. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τη στοχοποίηση του Ghanem Al-Masarir (ενός Σαουδάραβα αντιφρονούντα που ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο), της Carine Kanimba (διπλής υπηκοότητας ΗΠΑ-Βελγίου και κόρης του Ρουάντα ακτιβιστή Paul Rusesabagina που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες) και του Omar Abdulaziz (ενός άλλου Σαουδάραβα αντιφρονούντα που ζει στον Καναδά) με το μισθοφορικό κατασκοπευτικό λογισμικό της NSO Group.

Η πρακτική αυτή υπονομεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου και έχει αρνητικό αντίκτυπο στις στοχευόμενες κοινότητες, συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής απομόνωσης, της αυτολογοκρισίας, του κατακερματισμού και της αποδυνάμωσης των διακρατικών δικτύων πολιτικής και κοινωνικής συνηγορίας, καθώς και της ψυχολογικής και κοινωνικής βλάβης. Παρόλα αυτά, το διεθνές δίκαιο κάνει ελάχιστα για να περιορίσει αυτή την πρακτική. Με βάση τη δυναμική γύρω από τη ρύθμιση του μισθοφορικού κατασκοπευτικού λογισμικού και της διακρατικής καταστολής, το παρόν άρθρο αναπτύσσει τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη θα μπορούσαν να εξετάσουν το ενδεχόμενο ρύθμισης της κυβερνοκατασκοπείας των αντιφρονούντων και εξορθολογίζει μια ενιαία προσέγγιση μεταξύ των κρατών που επικυρώνουν το Σύμφωνο, εξετάζοντας ζητήματα όπως η κρατική ασυλία, το βάρος της απόδειξης, ο έλεγχος των εξαγωγών και η διεθνής συνεργασία και η συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.